Is Opportunity
Monopolized?

You may be shut off from engaging in business in certain lines, but there are other channels open to you.

Some crowded industries may be closed to you. Other channels are always open.

ചില മേഖലകളിൽ നിങ്ങൾക്ക് കയറാൻ പറ്റില്ല എന്നത് ശരി. അവിടെ വലിയ കമ്പനികൾ ഇരിപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു വാതിൽ അടഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ട് വീട് മുഴുവൻ അടഞ്ഞു എന്ന് അർത്ഥമില്ല. വേറെ ഒരുപാട് വാതിലുകൾ തുറന്നുകിടപ്പുണ്ട്. അത് കാണാൻ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കണം എന്ന് മാത്രം.

Probably it would be hard for you to get control of any of the great railroad systems; that field is pretty well monopolized.

In 1910 the railways were owned by a few tycoons. Wattles admits it: an ordinary person was not going to take that field.

വാട്ടിൽസ് നേരിട്ട് സമ്മതിക്കുന്നു: 1910-ൽ റെയിൽവേ മുഴുവൻ കുറച്ച് വമ്പന്മാരുടെ കയ്യിലായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണക്കാരൻ അവിടെ ചെന്ന് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ല. അദ്ദേഹം അത് മറച്ചുവെക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ അടുത്ത വാക്യം നോക്കൂ, അവിടെയാണ് കാര്യം.

But the electric railway business is still in its infancy, and offers plenty of scope for enterprise; and it will be but a very few years until traffic and transportation through the air will become a great industry, and in all its branches will give employment to hundreds of thousands, and perhaps to millions, of people.

Instead of fighting the giants in an old industry, look at the new one. In 1910 that meant electric railways and flying. Wattles predicted aviation would employ millions. He was right.

പഴയ റെയിൽവേയിൽ വലിയവരോട് തല്ലുകൂടുന്നതിന് പകരം അന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഇലക്ട്രിക് ട്രെയിൻ. വിമാനം എന്നത് അന്ന് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രം. വാട്ടിൽസ് പറഞ്ഞു: കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആകാശയാത്ര ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് ജോലി കൊടുക്കും. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് അതേപടി സംഭവിച്ചു. പാഠം: പഴയത് ആരുടേതാണെന്ന് നോക്കരുത്, പുതിയത് എവിടെ വരുന്നു എന്ന് നോക്കുക.

Why not turn your attention to the development of aerial transportation, instead of competing with J.J. Hill and others for a chance in the steam railway world?

Why spend your energy fighting J.J. Hill, the railway king of the day, in a sunset market? Point that energy at the frontier instead.

ജെ.ജെ. ഹിൽ അന്നത്തെ റെയിൽവേ രാജാവായിരുന്നു. അയാളോട് മത്സരിച്ച് ജീവിതം കളയണോ? അതോ ആരും കൈവെക്കാത്ത ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണോ? വാട്ടിൽസിന്റെ ചോദ്യം ലളിതമാണ്: നിങ്ങളുടെ ഊർജ്ജം തീർന്ന കളിയിലാണോ, അതോ തുടങ്ങാൻ പോകുന്ന കളിയിലാണോ ചെലവാക്കുന്നത്?

It is quite true that if you are a workman in the employ of the steel trust you have very little chance of becoming the owner of the plant in which you work; but it is also true that if you will commence to act in a Certain Way, you can soon leave the employ of the steel trust; you can buy a farm of from ten to forty acres, and engage in business as a producer of foodstuffs.

A steel worker will probably never own the steel plant. True. But if he starts acting in the Certain Way, he can leave, buy ten to forty acres, and become a producer in his own right.

സ്റ്റീൽ ഫാക്ടറിയിലെ ഒരു തൊഴിലാളി ആ ഫാക്ടറിയുടെ മുതലാളിയാകുമോ? മിക്കവാറും ഇല്ല. വാട്ടിൽസ് അത് സമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷേ അയാൾ ശരിയായ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ആ ജോലി വിട്ട് പത്തോ നാൽപ്പതോ ഏക്കർ വാങ്ങി സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റും. ഉടമയാകാൻ പറ്റാത്ത ഇടത്ത് ആയുഷ്കാലം ജോലിക്കാരനായി നിൽക്കണം എന്ന നിയമമൊന്നുമില്ല.

There is great opportunity at this time for men who will live upon small tracts of land and cultivate the same intensively; such men will certainly get rich.

In his time, farming a small plot intensively was an uncrowded road to wealth. Note the word intensively: smart, not just hard.

ചെറിയ ഒരു ഭൂമി, പക്ഷേ തലയുപയോഗിച്ച് കൃഷി ചെയ്താൽ അന്ന് വലിയ ലാഭമായിരുന്നു എന്ന് വാട്ടിൽസ് പറയുന്നു. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട വാക്ക് 'intensively' ആണ്. കൂടുതൽ വിയർക്കുക എന്നല്ല, കൂടുതൽ ബുദ്ധിയോടെ ചെയ്യുക എന്നാണ് അർത്ഥം.

You may say that it is impossible for you to get the land, but I am going to prove to you that it is not impossible, and that you can certainly get a farm if you will go to work in a Certain Way.

"I cannot afford the land." Wattles hears the objection and promises to prove it wrong: work in the Certain Way and the land comes.

"ഭൂമി വാങ്ങാൻ എന്റെ കയ്യിൽ പൈസ എവിടെ?" ഇതാണ് സ്വാഭാവികമായ അടുത്ത ചോദ്യം. വാട്ടിൽസ് അത് കേൾക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ട് ഉറപ്പ് കൊടുക്കുന്നു: ഞാൻ തെളിയിച്ചു തരാം, ശരിയായ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചാൽ ഭൂമി വരും. ഇപ്പോൾ വിശ്വസിക്കണ്ട, വായിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകൂ എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്.

At different periods the tide of opportunity sets in different directions, according to the needs of the whole, and the particular stage of social evolution which has been reached.

Opportunity moves like a tide. In each era it flows toward whatever society needs most at that stage.

കടലിലെ വേലിയേറ്റം പോലെയാണ് അവസരം. ഇന്ന് ഇങ്ങോട്ട്, നാളെ അങ്ങോട്ട്. ഓരോ കാലത്തും സമൂഹത്തിന് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് എന്താണോ, അങ്ങോട്ടാണ് ഒഴുക്ക്. ഒഴുക്ക് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുന്നതാണ് ആദ്യത്തെ പണി.

At present, in America, it is setting toward agriculture and the allied industries and professions.

In early 1900s America the tide was flowing toward farming and everything that supplied it.

അന്ന് അമേരിക്കയിൽ ഒഴുക്ക് കൃഷിയിലേക്കായിരുന്നു. കൃഷിയും അതിന് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ജോലിയും. വാട്ടിൽസ് തന്റെ കാലത്തെ ഒഴുക്ക് കൃത്യമായി കണ്ടു. നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെ കാലത്തെ ഒഴുക്ക് കാണുക എന്നതാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റേത് കോപ്പി ചെയ്യുകയല്ല.

To-day, opportunity is open before the factory worker in his line. It is open before the business man who supplies the farmer more than before the one who supplies the factory worker; and before the professional man who waits upon the farmer more than before the one who serves the working class.

When a wave rises, the biggest wins go to the people who serve the wave: the merchant and the professional who supply the rising group.

ഒരു തരംഗം വരുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നേടുന്നത് ആ തരംഗത്തിൽ കയറിയ ആളുകളെ സേവിക്കുന്നവരാണ്. അന്ന് കർഷകർക്ക് സാധനം വിറ്റവൻ, കർഷകർക്ക് സേവനം കൊടുത്തവൻ. തരംഗത്തിൽ ഓടുന്നതിനേക്കാൾ ലാഭം തരംഗത്തിൽ ഓടുന്നവർക്ക് ചെരുപ്പ് വിൽക്കുന്നതിലാണ്.

So the factory workers, either as individuals or as a class, are not deprived of opportunity.

So the working class, as individuals and as a group, is not locked out of opportunity.

അപ്പോൾ തൊഴിലാളികൾക്ക് അവസരം ഇല്ലാതായി എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. ഒരാൾക്കും ഇല്ലാതായിട്ടില്ല, ഒരു വിഭാഗത്തിനും ഇല്ലാതായിട്ടില്ല. വാട്ടിൽസ് ഇതുവരെ പറഞ്ഞതിന്റെ ചുരുക്കമാണ് ഈ വാക്യം.

The workers are not being 'kept down' by their masters; they are not being 'ground' by the trusts and combinations of capital.

Workers are not being crushed by their bosses or by big capital. Wattles refuses the victim story.

"മുതലാളിമാർ ഞങ്ങളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്നു, വലിയ കമ്പനികൾ ഞങ്ങളെ ചതച്ചരയ്ക്കുന്നു." വാട്ടിൽസ് ഈ കഥ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ പലർക്കും ദേഷ്യം വരും. പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറയുന്നത് കേൾക്കൂ: ഇരയായി സ്വയം കാണുന്ന നിമിഷം നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കളി പോയി.

As a class, they are where they are because they do not do things in a Certain Way.

As a group, they stay where they are because they do not work in the Certain Way. Same cause as Chapter 2.

തൊഴിലാളികൾ ഒരു വിഭാഗമായി ഇപ്പോഴും അതേ നിലയിൽ നിൽക്കുന്നതിന്റെ കാരണം വാട്ടിൽസ് പറയുന്നു: അവർ ശരിയായ രീതിയിൽ ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പറഞ്ഞ അതേ കാരണം. സ്ഥലമല്ല, കഴിവല്ല, മുതലാളിയുമല്ല. രീതിയാണ്.

If the workers of America chose to do so, they could follow the example of their brothers in Belgium and other countries, and establish great department stores and co-operative industries; they could elect men of their own class to office, and pass laws favoring the development of such co-operative industries; and in a few years they could take peaceable possession of the industrial field.

If workers chose to, they could build cooperatives, elect their own people, pass helpful laws, and peacefully take over the industrial field within a few years. The door is open; the choice is theirs.

തൊഴിലാളികൾ മനസ്സുവെച്ചാൽ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാം എന്ന് വാട്ടിൽസ് ലിസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു: ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് വലിയ സഹകരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ തുടങ്ങാം, സ്വന്തം ആളുകളെ ഭരണത്തിലെത്തിക്കാം, അനുകൂലമായ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം. കുറച്ച് വർഷം കൊണ്ട് സമാധാനപരമായി വിപണി തന്നെ കയ്യിലെടുക്കാം. ബെൽജിയത്തിൽ അത് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്നുകിടപ്പുണ്ട്; കയറണോ വേണ്ടയോ എന്നത് തീരുമാനമാണ്.

The working class may become the master class whenever they will begin to do things in a Certain Way; the law of wealth is the same for them as it is for all others.

The law of wealth does not check your class. The moment any group applies it, that group rises.

ധനസമ്പാദന നിയമം ആരുടെ ജാതിയോ ക്ലാസോ നോക്കുന്നില്ല. ഗുരുത്വാകർഷണം പണക്കാരനെയും പാവപ്പെട്ടവനെയും ഒരേപോലെ താഴേക്ക് വലിക്കുന്നത് പോലെ. ഏത് വിഭാഗം ആ നിയമം പ്രയോഗിച്ചു തുടങ്ങുന്നുവോ, ആ വിഭാഗം ഉയരും. തൊഴിലാളി മുതലാളിയാകാം. നിയമം തടയുന്നില്ല.

This they must learn; and they will remain where they are as long as they continue to do as they do.

They have to learn it. Keep doing what you have always done and you stay where you have always been.

ഇത് പഠിച്ചേ പറ്റൂ. ഇന്നലെ ചെയ്തത് തന്നെ ഇന്നും ചെയ്താൽ ഇന്നലെ നിന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നെ നാളെയും നിൽക്കും. ഇത് ശിക്ഷയല്ല, വെറും കണക്കാണ്. ഒരേ ഇൻപുട്ട്, ഒരേ ഔട്ട്പുട്ട്.

The individual worker, however, is not held down by the ignorance or the mental slothfulness of his class; he can follow the tide of opportunity to riches, and this book will tell him how.

Even if the crowd around you is resigned or lazy in its thinking, you as one person can break out, follow the tide, and win. That is what the book is for.

ചുറ്റുമുള്ളവർ "ഇതൊക്കെ നമുക്ക് പറ്റില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നവരാകാം. അത് നിങ്ങളെ തടയുന്നില്ല. കൂട്ടം മുഴുവൻ നിൽക്കുമ്പോഴും ഒരാൾക്ക് മുന്നോട്ട് നടക്കാം. ഒഴുക്ക് കണ്ടുപിടിച്ച് അതിൽ കയറാം. എങ്ങനെ എന്ന് പറയാനാണ് ഈ പുസ്തകം.

A palace as large as the capitol at Washington might be built for every family on earth from the building material in the United States alone; and under intensive cultivation, this country would produce wool, cotton, linen, and silk enough to cloth each person in the world finer than Solomon was arrayed in all his glory; together with food enough to feed them all luxuriously.

Wattles goes big to make the point. One country's material could house every family on earth in a palace, dress everyone like a king, and feed them all well.

വാട്ടിൽസ് കണക്ക് വലുതാക്കി പറയുന്നു: അമേരിക്കയിലെ നിർമ്മാണ സാമഗ്രികൾ മാത്രം മതി ഭൂമിയിലെ ഓരോ കുടുംബത്തിനും ഒരു കൊട്ടാരം പണിയാൻ. ശരിക്ക് കൃഷി ചെയ്താൽ എല്ലാവരെയും രാജാക്കന്മാരെപ്പോലെ ഉടുപ്പിക്കാനും ഊട്ടാനും ഒരു രാജ്യത്തിന് മാത്രം പറ്റും. അദ്ദേഹം അതിശയോക്തി പറയുകയല്ല. ക്ഷാമം എന്നത് വസ്തുവിന്റെ കുറവല്ല എന്ന് കാണിക്കുകയാണ്.

The visible supply is practically inexhaustible; and the invisible supply really is inexhaustible.

Two layers. The visible supply, raw materials you can see, is practically endless. The invisible supply behind it is truly endless.

രണ്ട് തട്ടുണ്ട്. കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുന്ന വിഭവങ്ങൾ: മണ്ണ്, മരം, ഇരുമ്പ്, വെള്ളം. അത് ഏതാണ്ട് തീരാത്തത്ര. അതിന് പിന്നിൽ കാണാത്ത ഒരു സ്രോതസ്സുണ്ട്. അത് ശരിക്കും തീരാത്തത്. ഈ രണ്ടാമത്തെ തട്ടിനെക്കുറിച്ചാണ് ഇനിയുള്ള വാക്യങ്ങൾ.

Everything you see on earth is made from one original substance, out of which all things proceed.

Everything you can see is made from one original substance. Soil, metal, water, your body: different forms, one source.

നിങ്ങൾ കാണുന്ന എല്ലാ വസ്തുവും, മണ്ണും ഇരുമ്പും വെള്ളവും നിങ്ങളുടെ ശരീരവും, ഒരേ ഒരു മൂലവസ്തുവിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്. രൂപം പലത്, ഉറവിടം ഒന്ന്. ഇത് മുമ്പ് "ഒരേ വസ്തു, മൂന്ന് പേര്" പേജിൽ വിശദമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

New Forms are constantly being made, and older ones are dissolving; but all are shapes assumed by One Thing.

Forms come and go. Stars die, trees rot, buildings rise. The One Thing underneath never runs out.

രൂപങ്ങൾ വരുന്നു, പോകുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ കെടുന്നു, മരങ്ങൾ ദ്രവിക്കുന്നു, കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയരുന്നു. പക്ഷേ അടിയിലുള്ള ആ ഒന്ന് ഒരിക്കലും കുറയുന്നില്ല. വേഷം മാറുന്നു, നടൻ അതേയാൾ.

There is no limit to the supply of Formless Stuff, or Original Substance.

The formless source has no edge and no limit.

രൂപമില്ലാത്ത ആ മൂലവസ്തുവിന് അതിരില്ല, അളവില്ല, അവസാനമില്ല. ഇത് വാട്ടിൽസിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്, പക്ഷേ അധ്യായത്തിന്റെ തൂണാണ്.

The universe is made out of it; but it was not all used in making the universe.

Making the whole universe used only a fraction of it.

ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഈ മൂലവസ്തുവിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. പക്ഷേ അതുണ്ടാക്കാൻ അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗമേ ഉപയോഗിച്ചുള്ളൂ. ബാക്കി ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്, ഉപയോഗിക്കാതെ.

The spaces in, through, and between the forms of the visible universe are permeated and filled with the Original Substance; with the formless Stuff; with the raw material of all things.

What looks like empty space, around things and inside them, is full of this raw material.

ശൂന്യം എന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്ന ഇടം ശൂന്യമല്ല. വസ്തുക്കൾക്ക് ഇടയിലും അവയുടെ ഉള്ളിലും ഈ അസംസ്കൃത വസ്തു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാണാത്തതുകൊണ്ട് ഇല്ല എന്ന് അർത്ഥമില്ല.

Ten thousand times as much as has been made might still be made, and even then we should not have exhausted the supply of universal raw material.

Multiply everything ever made by ten thousand. The supply still would not run dry.

ഇതുവരെ ഉണ്ടാക്കിയതിന്റെ പതിനായിരം ഇരട്ടി ഇനിയും ഉണ്ടാക്കിയാലും സ്രോതസ്സ് വറ്റില്ല. വാട്ടിൽസ് കണക്ക് പറയുന്നത് ഭയം മാറ്റാനാണ്. "എനിക്ക് കൂടുതൽ കിട്ടിയാൽ ആർക്കോ കുറയും" എന്ന ഭയം.

No man, therefore, is poor because nature is poor, or because there is not enough to go around.

So nobody is poor because nature is stingy. Nature is not stingy.

അപ്പോൾ ഒരാൾ ദരിദ്രനായത് പ്രകൃതി പിശുക്കിയായതുകൊണ്ടല്ല. പ്രകൃതി പിശുക്കിയല്ല. "എല്ലാവർക്കും തികയില്ല" എന്ന വാദം ഇവിടെ തീർന്നു.

Nature is an inexhaustible storehouse of riches; the supply will never run short.

Nature is a warehouse that never empties. The shelves refill themselves.

പ്രകൃതി ഒരിക്കലും കാലിയാകാത്ത ഒരു കലവറയാണ്. ഷെൽഫ് തനിയെ നിറയുന്ന ഒരു കട. ഇതിലെ സാധനം തീരും എന്ന പേടി വേണ്ട.

Original Substance is alive with creative energy, and is constantly producing more forms.

The substance is not dead stock. It is alive and keeps producing new forms.

ഈ മൂലവസ്തു ഗോഡൗണിൽ കിടക്കുന്ന ചാക്ക് അല്ല. അതിന് ജീവനുണ്ട്. അത് വെറുതെ ഇരിക്കുന്നില്ല, നിരന്തരം പുതിയ രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സ്റ്റോക്ക് അല്ല, ഫാക്ടറിയാണ്.

When the supply of building material is exhausted, more will be produced; when the soil is exhausted so that food stuffs will no longer grow upon it, it will be renewed or more soil will be made.

Use up one material and more gets made. Exhaust the soil and it is renewed, or new soil forms. Through nature and through human invention.

ഒരു സാധനം തീർന്നാൽ വേറെ ഉണ്ടാകും. മണ്ണ് ക്ഷീണിച്ചാൽ അത് വീണ്ടും പുഷ്ടിപ്പെടും, അല്ലെങ്കിൽ പുതിയ മണ്ണ് ഉണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ പ്രകൃതി തന്നെ ചെയ്യും, ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയിലൂടെ. രണ്ടും ഒരേ സ്രോതസ്സിന്റെ പണിയാണ്.

When all the gold and silver has been dug from the earth, if man is still in such a stage of social development that he needs gold and silver, more will produced from the Formless.

If all the gold were dug up and people still needed gold, more would be produced from the Formless. The supply bends to real need.

ഭൂമിയിലെ സ്വർണ്ണം മുഴുവൻ കുഴിച്ചെടുത്തു എന്ന് കരുതുക. മനുഷ്യന് ഇനിയും സ്വർണ്ണം വേണമെങ്കിൽ രൂപമില്ലാത്ത ആ സ്രോതസ്സിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വരും. ആവശ്യം ശരിക്കുള്ളതാണെങ്കിൽ സ്രോതസ്സ് വഴങ്ങും. ഇതാണ് വാട്ടിൽസിന്റെ ഏറ്റവും ധീരമായ വാദങ്ങളിൽ ഒന്ന്.

The Formless Stuff responds to the needs of man; it will not let him be without any good thing.

The Formless responds to human need. It will not leave humanity without any good thing.

ഈ രൂപമില്ലാത്ത വസ്തു മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന് ശരിക്കും വേണ്ട ഒരു നല്ല കാര്യവും കിട്ടാതെ പോകാൻ അത് വിടില്ല. ഇത് പിശുക്കനായ ഒരു പ്രപഞ്ചമല്ല, ഉദാരമായ ഒന്നാണ് എന്നാണ് വാട്ടിൽസ് പറയുന്നത്.

This is true of man collectively; the race as a whole is always abundantly rich, and if individuals are poor, it is because they do not follow the Certain Way of doing things which makes the individual man rich.

Humanity as a whole is always rich. When an individual is poor, it is because that individual is not following the Certain Way.

മനുഷ്യരാശിയെ മൊത്തത്തിൽ നോക്കിയാൽ എപ്പോഴും സമ്പന്നമാണ്. അപ്പോൾ ഒരാൾ ദരിദ്രനാണെങ്കിൽ കാരണം ഒന്നേയുള്ളൂ: അയാൾ ആ രീതി പിന്തുടരുന്നില്ല. വാട്ടിൽസ് ഇതുവരെ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഈ ഒരു വാക്യത്തിൽ കൂട്ടിക്കെട്ടുന്നു.

The Formless Stuff is intelligent; it is stuff which thinks.

The Formless is not dumb matter. It is aware. It thinks. This is the Thinking Stuff from the three-names page.

ഈ രൂപമില്ലാത്ത വസ്തു മണ്ടയില്ലാത്ത മണ്ണല്ല. അതിന് ബോധമുണ്ട്, അത് ചിന്തിക്കുന്നു. "മൂന്ന് പേര്" പേജിൽ പറഞ്ഞ Thinking Stuff തന്നെയാണിത്. ഇവിടെ നിന്നാണ് അധ്യായം ഒരു വഴിത്തിരിവെടുക്കുന്നത്: വെറും വിഭവത്തിൽ നിന്ന് ജീവനുള്ള ബുദ്ധിയിലേക്ക്.

It is alive, and is always impelled toward more life.

It is alive, and it always pushes toward more life.

അതിന് ജീവനുണ്ട്. ജീവനുള്ളതെല്ലാം കൂടുതൽ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇത് ആരും പഠിപ്പിച്ചതല്ല, ജീവന്റെ സ്വഭാവമാണ്.

It is the natural and inherent impulse of life to seek to live more; it is the nature of intelligence to enlarge itself, and of consciousness to find fuller expression.

Life wants to live more. Intelligence wants to grow. Consciousness wants fuller expression. That is the master law behind everything.

ജീവൻ കൂടുതൽ ജീവിക്കാൻ നോക്കും. ബുദ്ധി കൂടുതൽ വലുതാകാൻ നോക്കും. ബോധം കൂടുതൽ പ്രകടമാകാൻ നോക്കും. ഇതാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും പിന്നിലെ അടിസ്ഥാന നിയമം. വളർച്ച ഓപ്ഷനല്ല, സ്വഭാവമാണ്.

The universe of forms has been made by Formless Living Substance, throwing itself into form in order to express itself more fully.

The universe of things exists because the living substance threw itself into form to express itself more fully.

ജീവനുള്ള ഈ രൂപമില്ലാത്ത വസ്തു എന്തിന് പ്രപഞ്ചം ഉണ്ടാക്കി? തന്നെത്തന്നെ കൂടുതൽ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ. ഒരു കലാകാരൻ ഉള്ളിലുള്ളത് പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നത് പോലെ. പ്രപഞ്ചം ആ വസ്തുവിന്റെ ചിത്രമാണ്.

The universe is a great Living Presence, always moving inherently toward more life and fuller functioning.

The universe is a living presence, always moving toward more life and better functioning.

പ്രപഞ്ചം ഒരു യന്ത്രമല്ല, ഒരു ജീവനുള്ള സാന്നിധ്യമാണ്. അത് എപ്പോഴും കൂടുതൽ ജീവിതത്തിലേക്കും കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട പ്രവർത്തനത്തിലേക്കും നീങ്ങുന്നു. പിന്നോട്ടല്ല, മുന്നോട്ട്. ഇതാണ് ഡിഫോൾട്ട് ദിശ.

Nature is formed for the advancement of life; its impelling motive is the increase of life.

Nature is built to advance life. Its whole motive is more life, never less.

പ്രകൃതി ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത് ജീവനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനാണ്. അതിന്റെ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം: കൂടുതൽ ജീവൻ. കുറയ്ക്കാനല്ല, പട്ടിണിക്കിടാനല്ല, വളർത്താൻ.

For this cause, everything which can possibly minister to life is bountifully provided; there can be no lack unless God is to contradict himself and nullify his own works.

Because nature exists for life, everything life needs is supplied in abundance. Real lack would mean God working against His own purpose.

പ്രകൃതി ജീവന് വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, ജീവന് വേണ്ടതെല്ലാം സമൃദ്ധമായി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ദൈവം സ്വന്തം സൃഷ്ടിക്ക് തന്നെ എതിരായി നിൽക്കുന്നു എന്ന് വരും. അത് സാധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് ക്ഷാമം എന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന് തന്നെ എതിരാണ്.